عشق يعنی:
نویسنده : ابوالفضل درخشنده - ساعت ٢:٥۳ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۱/۱٠/٢۸
 
بصورت کاملاٌ اتفاقی ، ديوان اشعار مرحوم ايرج ميرزا بدستم رسيد؛شعری از اين ديوان نظرم را جلب کرد که بی ارتباط با بحث عشق واقعی که تا کنون با هم داشته ايم نيست.
اين شعر داستان عاشقی است که با معشوق خود در کنار رود دجله قرار ملاقات دارد.
شاعر سختی کسب لياقت ديدار معشوق را به خوبی بيان کرده و در انتها اوج عشق واقعی را ترسيم می کند ؛ که همان فانی شدن در رضای معشوق است !

عاشقی محنت بسيار کشيد
تا لب دجله به معشـــــــــــوقه رسيد
نشده از گل رويش ســـــــــــــــــيراب
که فلک دســـــــــــته گلی داد بـه آب
نازنين چشــــــــم به شط دوخته بود
فارغ از عاشـــــــــق دل سوخته بود
ديد در روی شــــــــــــط آيد به شتاب
نـــــو گلی چــــون گل رويش شاداب
گفت به به چه گل رعنايی اســـــت
لايق دست چو من زيــــــبايی است
حيـــــف از ايـــــن گــل که برد آب اورا
کنـــد از منــــظـــــــــره نـــايـــاب او را
زان ســخن عاشق معشوقه پرست
جســــت در آب چو ماهی ازشست
خوانـــــده بود این مثــــل آن مايه ناز
کــــــه نکويی کن ودر آب انـــــــــــداز
خواســــــــــــــــــت کآزادکنداز بندش
اســــــــــم گل برد و در آب افنکندش
گـــــفت رو تــــا کــه زهــــجرم برهی
نــــــام بی مـــــــــــهری بر من ننهی
مــــــورد نيــــــکی خاصـــــــــت کردم
از غــــم خويــــش خــــــــلاصت کردم
بـــــاری آن عاشـــــــق بيچاره چو بط
دل بــــــه دريـــا زدو افــــــــتاد به شط
ديـــــد آبی اســـــــت فراوان و درست
به نشاط آمد و دست از جان شست
دست و پـــــايی زد و گـــــــل را بربود
ســــوی دلـــدارش پرتـــاب نـــــــمود
گفـــت کای آفت جان سنبل تو
مـــا که رفتــــيم بـــــــگير اين گل تو !
بکنـــــش زيــــب ســــــر ای دلبر من
يــــــاد آبی کــــــه گذشت بر سر من
جز بـــرای دل مـــن بـــــــــــوش مکن
عاشــــق خويـــش فــــــراموش مکن
خود نـــدانســـت مگــر عــــــاشق ما
که ز خـوبــان نــتــوان خـواســــت وفا
عاشــــقان را همــــــــه گر آب بـــــرد
خوب رويـــان هــــمــــــه را خواب برد

--------------------------------------
آیا ما نیز به این درجه از عشق رسیده ایم، تا خود را عاشق بنامیم ؟!!!